กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 496 แมลงกู่ในปีนั้น
พอได้ยินคำถามคาดคั้นของฉินหานเย่ ฉันกลับรู้สึกขบขันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ทำไมฉันต้องโกหกคุณด้วย” ฉันเงยหน้ามองเขา ความสับสนในแววตาเลือนหายไป เหลือเพียงความเย็นชาอันไร้ที่สิ้นสุด “คุณถามว่าทำไมฉันถึงโกหกคุณงั้นหรือ ก็เพราะคุณคิดจะเอาชีวิตเสี่ยวซวี่น่ะสิ! ฉันถึงจำเป็นต้องโกหกคุณเพื่อปกป้องเสี่ยวซวี่!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน ฉินหานเย่กลับขมวดคิ้วแน่น
“ซูอวี้ คุณพูดเหลวไหลอะไร” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “เด็กคนนี้ก็เป็นลูกแท้ ๆ ของฉันเหมือนกัน ฉันจะเอาชีวิตเขาได้อย่างไร”