กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 บาปกรรมทั้งหมดตกอยู่ที่ฉัน
อีกทั้งจากความทรงจำ ฉันก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ตลอดห้าร้อยปี มู่รั่วเอ๋อร์ใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย ห้าร้อยปีนั้นเธอเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ต้องเวียนว่ายอยู่ในร่างของผู้คนมากมาย เธอสับสนและรู้สึกผิด ไม่อยากทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ต่อไปแล้ว เพียงอยากจากไปอย่างหมดจดเพื่อไปเกิดใหม่
เป็นเหลิ่งอู๋เยว่ที่ไม่ยอม เธอจึงต้องอยู่ในโลกมนุษย์ต่อไป
แน่นอนว่าความทรงจำของฉันก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่หลงเหลือ ฉันจึงจำได้แค่ช่วงเวลาตอนมู่รั่วเอ๋อร์เพิ่งตายเมื่อครั้งนั้น