กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 จิตยึดติดของเหลิ่งอู๋เยว่
ฉันข่มความขมขื่นในใจไว้ ย่อตัวลงแล้วลูบศีรษะเสี่ยวซวี่เบา ๆ ก่อนพูดเสียงต่ำว่า “ใช่ เสี่ยวซวี่จำไว้นะ คนที่ชื่อฉินหานเย่เป็นพ่อของลูกก็จริง แต่เขาเป็นคนเลว ถ้าคราวหน้าลูกเจอเขา ต้องรีบหลบไปให้ไกล เข้าใจไหม?”
เสี่ยวซวี่มองฉัน อ้าปากเหมือนอยากถามว่าทำไมพ่อของเขาถึงเป็นคนเลว
แต่ดูเหมือนเขาจะอ่านความเศร้าและความเจ็บปวดในแววตาฉันออก สุดท้ายจึงไม่ได้ถามอะไร เพียงกอดฉันไว้เบา ๆ แล้วพูดเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “แม่ไม่ต้องห่วงนะ พอโตขึ้นเสี่ยวซวี่จะเก่งมาก ๆ ถึงตอนนั้นผมจะปกป้องแม่เอง แม่ก็จะไม่ต้องกลัวเจ้าคนเลวนั่นอีกแล้ว”