กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 เด็กคนนี้รักษาไว้ไม่ได้
ตอนนี้มู่รั่วเอ๋อร์หันมาเห็นฉันแล้ว พอเห็นสีหน้าตกใจของฉัน เธอก็เหมือนได้เห็นภาพที่น่าสนใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า
“เป็นอะไรไป ซูอวี้?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านและพึงพอใจ ราวกับกำลังหยอกล้อฉัน หางเสียงทอดยาว “ฉันมาหาเธอแล้วทำให้ตกใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
ฉันมองมู่รั่วเอ๋อร์ แล้วค่อย ๆ ดึงตัวเองกลับจากความตกใจในตอนแรก แววตาเผยความระแวดระวังขึ้นมาอย่างชัดเจน