กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ที่แท้ก็ตั้งครรภ์
เมื่อเห็นฉันเป็นแบบนี้ ในที่สุดฉินหานเย่ก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เดี๋ยวก่อน ซูอวี้ เธอคงไม่ได้…”
ฉันอาเจียนจนเสร็จอย่างยากลำบาก แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างอ่อนแรง “ฉันเป็นอะไร?”
ฉินหานเย่ไม่ได้ตอบคำถามฉันทันที เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วจับชีพจร เขาตรวจอยู่นาน สีหน้ากลับยิ่งประหลาดใจขึ้นเรื่อย ๆ เขาลุกขึ้นยืนอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนตะโกนไปทางประตูว่า “พ่อบ้านหลัว”