กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 380 เสี่ยวอิง
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำร้ายเหลิ่งอู๋เยว่ได้จริง ๆ ชั่วขณะนั้นจึงยืนนิ่งอึ้งไปทั้งคน
เหลิ่งอู๋เยว่เองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มมองรอยเลือดบนมือของตัวเอง
และในตอนนั้นเอง—
“พี่เหลิ่งอู๋เยว่!”
เสียงเด็กผู้หญิงแหลมใสไร้เดียงสาดังขึ้น ฉันยังไม่ทันตั้งตัวก็รู้สึกว่าถูกผลักอย่างแรง จึงเซถอยหลังไปสองก้าว พอก้มลงก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า