กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 ความสงสัยที่ห้ามไม่อยู่
เพราะฉันเห็นว่าบนเสื้อสีขาวราวหิมะของฉินหานเย่มีผงสีชมพูอยู่หย่อมหนึ่ง
“นี่คือ…”
ฉันอดเอ่ยไม่ได้ พลางหยิบผงบนไหล่เขาขึ้นมา พอผงนั้นติดอยู่บนปลายนิ้ว ฉันก็ได้กลิ่นหอมประหลาดที่คุ้นอยู่บ้าง
ฉันอดเอาผงไปจ่อปลายจมูกแล้วสูดดมเบา ๆ ไม่ได้ ก่อนจะชะงักงันไปทันที “นี่คือ…เครื่องหอมในกระถางธูปหรือ?”
ฉินหานเย่เห็นเครื่องหอมในมือฉันก็ชะงักไปเช่นกัน ก่อนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่รู้ไปเปื้อนมาตอนไหน อาจจะเปื้อนมาตอนอยู่ในตลาดภูตผีก็ได้”