กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 มนุษย์กับอสูรไม่มีวันมีอนาคตร่วมกัน
ฉันอยากเอ่ยปลอบเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร
ชั่วขณะนั้น รอบตัวเหลือเพียงความเงียบงัน ได้ยินแต่เสียงน้ำทะเลซัดกระทบโขดหินไม่ขาดสาย
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร สุดท้ายฉินหานเย่ก็เป็นฝ่ายหมดความอดทนและทำลายความเงียบ
“จะไปหรือยัง?”
เขาเอ่ยเสียงเย็น สีหน้าไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าบทสนทนาเมื่อครู่ระหว่างเสี่ยวมั่วกับชิงเจ๋อไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนใจนัก
“ตอนนี้ก็ได้เจอชิงเจ๋อแล้ว เราควรกลับกันหรือยัง?”
ฉันเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของฉินหานเย่ก็รู้ว่าเขาทนดมกลิ่นเหม็นฉุนริมทะเลมานานขนาดนี้ไม่ไหวแล้ว