กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 หญิงคณิกาอันดับหนึ่งคนใหม่
พลางพูด ฉินหานเย่ก็โอบเอวฉันไว้ ปรามไม่ให้ฉันหลบหนีอย่างแทบจะเอาแต่ใจ เขาแนบตัวอยู่กับลำคอฉัน แล้วจูบลงไปแรงยิ่งกว่าเดิม
“ไม่ใช่ฝัน” ครู่ต่อมาเขาก็สรุป “แม่เธอมาหาเธอจริง ๆ บนตัวเธอมีกลิ่นอายของแม่”
ฉันนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
“แม่ไม่ควรไปเกิดใหม่ตั้งนานแล้วหรือ?”