กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 เรื่องราวของเหรียญอีแปะ
“แค่ก ๆ แค่ก ๆ”
ฉันอดไอไม่ได้ มองห้องที่มีฝุ่นจับเต็มไปหมดตรงหน้าแล้วก็รู้สึกหนาวเหน็บในใจยิ่งกว่าเดิม
แม่เพิ่งจากไปได้ไม่นานเท่าไร ก็ไม่มีใครจดจำแม่แล้ว
ตอนนั้นฉินหานเย่เดินเข้ามาด้วย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นในห้อง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงถามว่า “ของอยู่ที่ไหน”
ฉันถึงได้สติ รีบค้นหาภายในห้องทันที