กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 ของนำโชคของฉัน
สิ่งที่ตอบฉันคือมืออ่อนโยนของแม่ซึ่งลูบแผ่นหลังฉันเบา ๆ
“จะเป็นไปได้ยังไง เสี่ยวอวี้ ลูกเป็นเด็กน่ารักที่สุดของแม่นะ จะเป็นตัวกาลกิณีได้ยังไง”
เมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนของแม่ ในที่สุดฉันก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้หนักกว่าเดิม
ขณะเดียวกัน ฉันที่อยู่นอกความฝันก็เข้าใจขึ้นมาในที่สุด
จะเรียกสิ่งนี้ว่าความฝันก็ไม่เชิง มันเหมือนความทรงจำในวัยเด็กช่วงหนึ่งที่ฉันเกือบลืมไปแล้วมากกว่า