กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193 พระสนมอวิ๋น
เพราะคฤหาสน์เก่าถูกทำลาย ห้องจึงถูกตัดไฟไปนานแล้ว มีเพียงแสงเทียนไหววูบวาบอยู่ในความมืด
ภายใต้แสงสลัวเช่นนี้ ฉันมองเห็นดวงตาสีแก้วของฉินหานเย่ เขามองฉันอย่างไม่ปิดบัง แววตาสะอาดบริสุทธิ์ราวกับน้ำพุบนภูเขา ทว่าก็มีบางอย่างร้อนแรงดุจเปลวไฟอยู่ในนั้น
ชั่วขณะนั้น ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกลวก
ความรู้สึกแสบร้อนนั้นราวกับปลุกบางสิ่งที่ฉันพยายามซ่อนมาตลอด หรือพูดให้ถูกคือสิ่งที่ฉันไม่กล้าเผชิญ ให้แทบจะพรั่งพรูออกมา
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองแววตาของฉินหานเย่อีก จึงก้มหน้าลงแล้วเอ่ยเสียงเบา “ฉินหานเย่ ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้…”