กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ภูเขาหลัวเซียง
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ฉันก็รีบปฏิเสธตัวเองทันที
เป็นไปไม่ได้
ฉันเห็นกับตาแล้วว่าฉินหานเย่เก่งกาจแค่ไหน
ถ้าเขาคิดจะใช้ฉันคืนชีพคนจริง ๆ ก็ไม่เห็นต้องแสร้งทำเป็นอย่างนี้กับฉันทุกวัน แค่จับตัวฉันไปก็จบแล้ว
“ซูอวี้?” ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นว่าฉันมีท่าทีผิดปกติ ฉันเห็นฉินหานเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนนั้นเองฉันถึงได้สติกลับมา
“ไม่เป็นไร ฉันแค่กำลังคิดว่าอีกฝ่ายอาจตามหาเด็กสาวที่ดวงชะตาต้องอาถรรพ์เหมือนฉงรั่วสุ่ยหรือเปล่า” ฉันยกมุมปาก ฝืนยิ้มออกมา “ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็อันตรายมากเลยไม่ใช่หรือ?”