กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 โทรศัพท์สายที่สอง
เพราะเรื่องหมู่บ้านเชียนหลิน ฉันจึงใจลอยตลอดทั้งวัน ทำงานอืดอาดยืดยาด พอทำงานเสร็จ ฉันก็กลายเป็นคนสุดท้ายในสำนักงานอีกแล้ว
ฉันเก็บของเตรียมกลับบ้าน แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นในตอนนั้น
ฉันชะงัก ก้มมองนาฬิกาข้อมือ
หกโมงครึ่ง
เมื่อวานก็ดูเหมือนจะได้รับสายขอความช่วยเหลือในเวลาเดียวกันนี่นา?
หรือว่า…
ใจฉันเต้นแรง รีบเดินไปที่โทรศัพท์แล้วรับสายอย่างลนลาน กลั้นหายใจ และก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงคุ้นเคยดังแหลมมาจากหูโทรศัพท์อีกครั้งจริง ๆ
“ช่วยด้วย! ได้โปรดช่วยฉันด้วย!”
ใจฉันเต้นขึ้นมาจุกคอ!