กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 อย่าท้าทายความอดทนของฉัน
“อะไรนะ?” ฉันนิ่งงัน “ตั้งใจอะไร?”
ฉันไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของฉินหานเย่จริง ๆ แต่พอเขาได้ยินคำถามของฉัน แววตาก็ยิ่งมืดครึ้มลง
ไม่รู้ทำไม ฉันกลับรู้สึกว่าฉินหานเย่ในสภาพนี้ทำให้ฉันกลัว จนอดคิดอยากถอยหลังไม่ได้
แต่ฉินหานเย่ขยับเร็วกว่าฉัน
เขาโถมเข้ามาหาฉันอย่างฉับพลัน กดฉันไว้แล้วจูบลำคออย่างรุนแรง
คราวนี้จูบของเขาร้อนแรงและเอาแต่ใจยิ่งกว่าเมื่อครู่
มันเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง ราวกับอยากหลอมฉันให้กลายเป็นส่วนหนึ่งในกระดูกและเลือดของเขา
ฉันสั่นไปทั้งตัว ตามสัญชาตญาณจึงยื่นมือไปผลักฉินหานเย่ แต่เขากลับใช้มือข้างเดียวรวบมือทั้งสองข้างของฉันไปกดไว้เหนือศีรษะ