กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรอีก?
วินาทีถัดมา ฉันรู้สึกว่ามีมือบีบคางฉันไว้ กลิ่นหอมดอกเหมยเย็นเยียบโอบล้อมฉันในทันที จากนั้นเสียงเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหู “ซูอวี้ เธอเรียกใคร”
ฉันงัวเงียเพราะยังหลับไม่เต็มตา ได้แต่พึมพำตอบ “ฉินเจี่ยน… เอ๊ะ ไม่ใช่… ฉินจื่อจิน…”
ทันใดนั้น มือที่บีบคางฉันก็ออกแรงขึ้นอย่างฉับพลัน ฉันเจ็บจนแทบร้องไห้
“เจ็บ…”
ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บ แล้วก็รู้สึกว่ามือที่บีบฉันอยู่คลายออกกะทันหัน
ส่วนฉันพอได้กลิ่นหอมดอกเหมยเย็นสงบที่คุ้นเคยรอบตัว ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งร่างถึงค่อย ๆ สงบลงอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่ดิ้นรนอีก เพียงหลับลึกลงไป
-
พอฉันตื่นขึ้นมา ก็เป็นเช้าวันถัดไปแล้ว