กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 งานเลี้ยงวันเกิดซูหลิงหลิง
ฉันชะงัก ก่อนจะพลันนึกขึ้นได้ว่าฉินหานเย่ทำอะไรลงไป รีบหลุดจากอ้อมแขนเขาแล้ววิ่งไปหน้ากระจกบานใหญ่ หันไปมองแผ่นหลังตัวเอง
บนแผ่นหลังฉันมีรอยแดงอยู่เต็มไปหมด
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของฉินหานเย่เมื่อครู่นี้
“ฉินหานเย่!” ฉันตะโกนด้วยความโมโห “คุณทำอะไรของคุณ!”
ฉินหานเย่เอนพิงกำแพงอย่างสบายอารมณ์ มองท่าทางฉุนเฉียวของฉันแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ซูอวี้ ตอนนี้เธอยังกล้าใส่ชุดนี้ออกไปไหม”
ฉันชะงัก ในที่สุดก็เข้าใจจุดประสงค์ของฉินหานเย่
เจ้าหมอนี่จงใจทิ้งรอยแบบนี้ไว้บนหลังฉัน ก็เพื่อไม่ให้ฉันใส่ชุดเปิดหลังตัวนี้ออกไป!
ฉันโมโหจนแทบอยากกัดฉินหานเย่ให้ตายเดี๋ยวนั้น!