กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 หญิงสาวดวงชะตาต้องอาถรรพ์
“ฉินหานเย่…”
พอเห็นชายตรงหน้า เส้นประสาทที่ขึงตึงของฉันก็คลายลงในพริบตา ขาที่ฝืนยืนอยู่หมดแรงทันที เข่าอ่อนยวบ ร่างจึงทรุดลงกับพื้น
แต่ก่อนที่ฉันจะถึงพื้น ฉินหานเย่ก็คว้าตัวฉันไว้ได้ทัน
ฉันซบลงในอ้อมกอดคุ้นเคยของเขา แต่กลับไม่รู้สึกกลัวหรือรังเกียจอย่างที่คิดไว้
ตรงกันข้าม เมื่อได้กลิ่นหอมดอกเหมยจาง ๆ ที่คุ้นเคยจากตัวเขา ฉันกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ฉินหานเย่เห็นฉันเป็นแบบนี้ก็เพียงแค่หัวเราะเย็นชา