กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 165 ถึงที่หมาย
อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ เพิ่งจะมีไฟฟ้ากลับมาใช้งานได้ตอนสี่โมงเย็น
สิ่งแรกที่เซี่ยอันเกอทำคือไปอาบน้ำอุ่นให้สบายตัว แล้วปล่อยให้กู้จือหนานฝึกซ้อมด้วยตัวเอง
“ผมขอใช้เปียโนในห้องคุณหน่อยได้ไหมครับ?”
นี่เป็นครั้งแรกในวันนี้ที่เซี่ยอันเกอมองคนเถื่อนคนนี้ด้วยสายตาฉงน เขากอดกีตาร์นั่งอยู่บนพรม สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย
“ผมมีท่วงทำนองหนึ่ง อยากลองดูน่ะครับ”
ท่วงทำนองอีกแล้วเหรอ?
เซี่ยอันเกอกำหมัดแน่น คนบางคนเป็นแค่นักเขียนนิยายแท้ ๆ แต่กลับพูดถึงท่วงทำนองไม่หยุดหย่อน แถมสิ่งที่เขียนออกมายังเป็นผลงานชั้นยอดที่ไพเราะจนเหลือเชื่อ
ที่น่าโมโหที่สุดคือพอถาม เขากลับบอกว่าแค่พอรู้!
“คุณใช้ได้แค่เปียโน ห้ามรื้อค้นของฉันเด็ดขาด!”