ตอนที่ 38 ดื้อรั้นหรือน้อยใจ

ตอนที่ 38 ดื้อรั้นหรือน้อยใจ

ในสวนสาธารณะยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คนเพราะพายุฝน มีเพียงแสงไฟถนนเพียงไม่กี่ดวงที่ให้ความสว่างอย่างฝืดเคือง

ข้างกระถางดอกไม้ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งกับร่มลายดอกไม้หนึ่งคัน ร่างของเซี่ยอันเกอซุกเข้าไปในอ้อมกอดของกู้จือหนาน ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความหนาว

กู้จือหนานขมวดคิ้ว เขาเงยหน้ามองสายฝนที่ไม่ได้บ้าคลั่งเหมือนช่วงแรกแล้ว แต่ในยามดึกดื่นเช่นนี้ พวกเขาตากฝนมานานขนาดนี้ ต่อให้เป็นคิมหันต์ร่างกายก็คงไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเซี่ยอันเกอเองก็ตากฝนมานานกว่า!

“เรากลับบ้านกันไหม?”

กลับบ้าน

นางยังมีบ้านอยู่อีกหรือ?

เซี่ยอันเกอพยุงร่างออกจากอ้อมกอดของกู้จือหนาน แววตาหม่นแสงไร้ประกาย แต่แววตาของกู้จือหนานกลับดูเหมือนมีแสงสว่างส่องผ่านและหนักแน่นไม่เปลี่ยนแปลง