ตอนที่ 37 แสงสว่างหนึ่งสายที่ฝ่าพายุฝน

ตอนที่ 37 แสงสว่างหนึ่งสายที่ฝ่าพายุฝน

เซี่ยอันเกอไม่รู้ว่าตนเองเดินออกมาจากร้านกาแฟได้อย่างไร ราวกับหุ่นไม้ที่ไร้ความรู้สึก เพียงแต่หยาดน้ำใสที่รินไหลจากดวงตาไม่หยุดหย่อนนั้นไม่อาจห้ามได้ เธอใช้มือเช็ด ยิ่งเช็ดกลับยิ่งไหลออกมามากขึ้น

เธออยากจะกลั้นไว้ แต่กลับกลั้นอย่างไรก็ไม่อยู่ เธออยากหาที่สักแห่งเพื่อพักใจให้สงบ

สุดท้ายจึงมาถึงกระบะดอกไม้ในสวนสาธารณะแห่งนี้ ที่นี่ว่างเปล่าไร้ผู้คน บางทีอาจเป็นเพราะท้องฟ้ากำลังจะฝนตก ฟ้าแลบแปลบปลาบและลมพายุพัดกระหน่ำ

ทุกคนต่างกลับบ้านกันหมดแล้ว แต่เธอไม่มีบ้าน แม้จะกลับไปที่อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ นั่นก็ยังคงเป็นเพียงคนเดียว!