ตอนที่ 23 หอฉี่หลัว

จอมยุทธ์หญิงแห่งสำนักเอ๋อเหมย ในที่สุดก็จากไปด้วยความวางใจอย่างยิ่ง

จินปู้ฮ่วนและหวังซู่จึงสามารถประคองส่งโจวม่านกลับมาถึงหน้าประตูเรือนได้อย่างราบรื่น

เพียงแต่ยามที่โจวม่านหยิบป้ายอาญากระบี่ออกมาจะเปิดประตู หวังซู่เห็นนิ้วมือของนางแดงก่ำ บนใบหน้ายิ่งแฝงแววซีดขาวอยู่เลือนราง จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนขึ้นประโยคหนึ่งว่า “เรื่องการบำเพ็ญเพียร ย่อมเน้นการสะสมทีละน้อย ก้าวหน้าไปตามลำดับ วิธีการเร่งรัดบางอย่างแม้จะช่วยดึงต้นกล้าให้โตเร็วขึ้นได้ ทว่าท้ายที่สุดย่อมทำลายรากฐาน ศิษย์น้องหญิงโจวครานี้ประลองติดต่อกันเก้าคน ลมปราณภายในสูญเสียอย่างหนัก สมควรพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายให้ดีสักสองสามวัน...”

โจวม่านหยุดชะงักมือลง เงยหน้ามองเขา พลันหัวเราะออกมาคำหนึ่ง “พระโพธิสัตว์ดินเหนียว คำพูดเหล่านี้เจ้าคงอัดอั้นอยู่นานแล้วกระมัง”

ในแววตาของนางกลับมีความเข้าใจกระจ่างแจ้ง

หวังซู่ชะงักไป อดพูดไม่ออกไม่ได้

โจวม่านคิดในใจว่ายามขึ้นเส้นทางวิหคนางช่วยดึงหวังซู่ไว้ พระโพธิสัตว์ดินเหนียวผู้นี้จับจุดชีพจรของนางโดยไม่ตั้งใจ ตอนนั้นจึงปรายตามองนางเพิ่มอีกแวบหนึ่ง มีท่าทีดั่งอยากจะเอ่ยทว่าก็รั้งปากไว้ คาดว่าคงรู้สภาพร่างกายของนางแล้ว เพียงแต่อดทนไม่เอ่ยออกมาเท่านั้น

มีเพียงจินปู้ฮ่วนที่ไม่เข้าใจ “พวกเจ้าเล่นปริศนาคำทายอันใดกัน”

โจวม่านคร้านจะเอ่ยวาจามากความให้ยืดเยื้อ ผลักประตูเปิดออกตรงๆ เอ่ยเพียงว่า “เรื่องของข้า ข้ารู้แก่ใจดี รบกวนทั้งสองท่านมาส่งข้ากลับ ขออภัยที่ไม่อาจเดินไปส่งได้”