ตอนที่ 187 สวมรอย

โจวม่านกับจินปู้ฮ่วน คนหนึ่งหากรุกคืบได้ย่อมไม่ล่าถอย แลดูรอบคอบสุขุมทว่ากลับมักใช้จิตใจที่ระแวดระวังที่สุด กระทำเรื่องราวอันสุดโต่งบ้าระห่ำที่สุด อีกคนหนึ่งภายนอกดูเสเพลเกียจคร้านไม่ยึดติดสิ่งใด ทว่าแท้จริงแล้วกลับละเอียดลออยิ่งกว่าเส้นผม ทั้งยังใจอ่อนยิ่งกว่าผู้ใดและปรารถนาให้ทุกคนสุขสมหวังอยู่เสมอ

พวกเขาคนหนึ่งกลัวว่าเขาจะต้องคอยประนีประนอมรับมือกับผู้คนจนถูกรังแก ยามที่เขาลังเลไม่เด็ดขาดจึงมักจะผลักดันเขาไปข้างหน้า อีกคนหนึ่งก็เกรงว่าเขาจะสูญเสียจิตเดิมแท้จนมิอาจสมปรารถนา ยามที่เขาเฉียดเข้าใกล้ขอบเหวลึกจึงมักจะดึงรั้งเขาถอยกลับมา

หวังซู่จะต้องมีวาสนาโชคดีปานใด จึงจะได้พานพบคนทั้งสองนี้พร้อมกัน?

แล้วจึงสามารถรักษาตัวตนที่แท้จริงอันเปราะบางเอาไว้ได้ ท่ามกลางสมดุลอันปราศจากเจตนาร้ายเช่นนี้

ในชั่วขณะนี้แท้จริงแล้วเขาก็อยากจะเอ่ยถามเช่นกัน เจ้าเล่า คราแรกที่เจ้าฆ่าคน เป็นเพราะเหตุใดกัน?

ทว่าลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป

จินปู้ฮ่วนเอ่ยจบก็เบนสายตามองไปยังมือข้างที่บาดเจ็บของเขา “ส่วนบาดแผลบนมือของเจ้านี้……”

เขายิ้มขึ้นมาคราหนึ่ง พลันกลับคืนสู่ท่าทางเกียจคร้านดังวันวาน เอ่ยเพียงว่า “ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จิตรกรผู้นี้จะได้สำแดงฝีมือเสียที รอดูเถิด อีกประเดี๋ยวข้าจะช่วยแต่งแต้มซ่อมแซมให้เจ้าสักสองสามขีด รับรองว่าจะวาดออกมาให้เหมือนเดิมทุกประการ”

ในที่สุดหวังซู่ก็แย้มยิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง