ตอนที่ 167 ภาพเหมือนตนเอง

ไฉนเลยจะเป็นเมืองไป๋ตี้ที่อยู่ในภาพวาด? ชัดเจนว่าเป็นเมืองไป๋ตี้ปรากฏขึ้นมาเมื่อใด ก็แปรเปลี่ยนโลกใบนี้ให้กลายเป็นภาพวาดต่างหาก!

พวกโจวม่านทั้งสามคนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ กลั้นหายใจด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดลอย

ทอดสายตามองไปจนสุดสายตา เห็นเพียงเนินดินดั่งเกาะลอยผุดขึ้นมาใจกลางลำน้ำ รองรับตัวเมืองเอาไว้ ภายในกำแพงเมืองสูงตระหง่าน กระเบื้องแกะสลักและชายคาแอ่นโค้งสะท้อนฝีแปรงพู่กันอันประณีตยิ่ง ท่ามกลางศาลาที่เรียงรายลดหลั่น มวลบุปผา ต้นหญ้า กอไผ่ และโขดหิน ก็ตวัดลายเส้นได้อย่างทรงพลังดั่งภาพเขียนอารมณ์ เมื่อมองลอดผ่านม่านฝนควันหมอกอันเลือนราง กระทั่งยังมองเห็นเงาร่างคนลางๆ กำลังเดินไปมาอยู่ในเมือง ราวกับมีชีวิตโลดแล่นอยู่จริง

ทางฝั่งริมน้ำฟากนี้ พวกซ่งหลานเจินเองก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปเนิ่นนาน

เพียงแต่แม้ทัศนียภาพนี้จะวิจิตรงดงาม ทว่าหากใคร่ครวญดูอย่างละเอียดแล้ว กลับรู้สึกประหลาดพิลึกพิกลอยู่เสมอ

นั่นเป็นเพราะเมืองที่ทอดห้อยลงมาจากฟากฟ้าแห่งนี้ ไม่เพียงมีแค่สองสีขาวดำเท่านั้น ทว่ายังแบ่งแยกเป็นครึ่งดำครึ่งขาวอย่างชัดเจนราวกับสายน้ำจิงและเว่ย เมืองฝั่งทิศประจิมครึ่งหนึ่งนั้น ขาวมากดำน้อย ดั่งแต่งแต้มภาพวาดด้วยน้ำหมึกบนกระดาษขาว ส่วนเมืองฝั่งทิศบูรพาอีกครึ่งหนึ่งนั้น กลับดำมากขาวน้อย ดั่งวาดภาพด้วยสีขาวบนกระดาษหมึกดำ ตรงส่วนรอยต่อเชื่อมโยงระหว่างครึ่งเมืองดำขาว ดูคล้ายจะถูกน้ำฝนชโลมซึมเปียกชุ่มจนเลือนรางพร่ามัว