ตอนที่ 148 ทิ่มแทงดวงใจ

จินปู้ฮ่วนจำไม่ได้ว่าหลังจากนั้นพวกตนยังได้คุยสิ่งใดกันอีก หรืออาจไม่ได้คุยสิ่งใดกันอีกเลย จำได้เพียงชั่วขณะที่ตนก้าวออกจากห้องของโจวม่าน ครั้นดึงเปิดบานประตู ลมหนาวกรรโชกแรงภายนอกที่หอบเกล็ดหิมะพัดกรูเข้ามา ก็พลันพัดหอบเข้าเต็มแขนเสื้อของเขาทันที

พระโพธิสัตว์ดินเหนียวองค์นั้นถือโคม ยืนกรานจะเดินมาส่งเขาให้ได้

ครั้นเดินมาถึงหน้าประตูห้องตนเอง เขาเหลียวหลังกลับไปมอง กิ่งสนในลานเรือนถูกหิมะทับถมจนโค้งงอ โจวม่านยืนพิงขอบประตูฝั่งตรงข้ามมองดูเขาอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีเข้มที่ยามปกติมักเย็นชาคู่นั้น ครั้นถูกแสงโคมสลัวรางสาดส่องจากด้านข้าง กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นแก่ผู้มองประหนึ่งเป็นภาพลวงตา

ในชั่วขณะนั้น เขาอดคิดไม่ได้ว่า: ผู้ใดบอกกันว่าคนอย่างโจวม่านเล่นไพ่ไม่เป็น? นางเล่นเป็นอย่างยิ่งชัดๆ เพียงแต่มิได้เล่นอยู่บนโต๊ะไพ่ก็เท่านั้น

จินปู้ฮ่วนท้ายที่สุดจะเลือกเช่นไร โจวม่านไม่อาจคาดเดาได้ แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนการประลองจะเริ่มต้น นางจึงให้หวังซู่ไปเฝ้าดูอยู่ข้างเวทีประลองฝั่งจินปู้ฮ่วน ต่อให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นจริง ก็ยังพอมีคนคอยช่วยเหลือดูแล

ส่วนตัวนางเอง ครั้นเสียงระฆังแรกแห่งยามซื่อดังก้อง ก็ก้าวขึ้นสู่เวทีประลองเพียงลำพัง

หลังผ่านพ้นค่ำคืนแห่งหิมะโปรยปราย ทั่วทั้งขุนเขาก็ขาวโพลนไปหมดสิ้น

แม้กระทั่งบนเวทีประลองก็ยังปกคลุมด้วยหิมะหนาเตอะ ยามฝีเท้าเหยียบย่ำลงไปจึงมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา

โจวม่านสวมอาภรณ์สีดำสนิททั้งร่าง โดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก