ตอนที่ 102 ยืนดูอยู่เฉยๆ

ท่านอาจารย์ไช่ถึงกับงุนงงจนพูดไม่ออก อึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิง

หลายวันมานี้จินหลางจวินไม่ยอมเผยตัวออกมาแม้แต่น้อย หลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ถนนหนีผาน เรื่องราวจิปาถะยุ่งเหยิงมากมาย มีเรื่องยากจะตัดสินใจนับไม่ถ้วน ล้วนเป็นเขาที่ไปขอคำปรึกษาจากโจวม่านทั้งสิ้น แม่นางท่านนี้ไม่เพียงสุขุมเยือกเย็น ทั้งการตัดสินใจยังแทบไร้ความลังเล ในช่วงเวลาที่ทุกคนต่างยากจะเลี่ยงความตื่นตระหนกหวาดหวั่น นางกลับดุจดั่งศิลาผาแกร่งกลางสายน้ำเชี่ยวกราก ช่วยสะกดข่มความกระวนกระวายใจในก้นบึ้งของทุกคนไว้

ทว่าในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญเช่นนี้ นางกลับกล่าวว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวแล้ว?

เปลี่ยนเป็นผู้ใดจะไปตั้งรับทัน!

ท่านอาจารย์ไช่อ้าปากค้างเล็กน้อย เคราหร็อมแหร็มตรงคางสั่นระริก “แม่... แม่นางโจว ท่านจะไม่สนใจได้อย่างไร? ยามนี้ชาวบ้านถนนหนีผานมารวมตัวกัน ย่อมต้องมีต้นสายปลายเหตุมาจากยาที่หออี๋กวางมอบให้คราวนั้นเป็นแน่ ตอนนั้นเป็นท่านที่ออกปากยืนยันว่าต้องใช้ยานั้น ยามนี้จิตใจผู้คนแปรเปลี่ยนตามคาด ท่าน... ท่าน...”

ทว่าโจวม่านกลับทำหูทวนลม หามีปฏิกิริยาตอบรับแม้แต่น้อยไม่ ราวกับคนหูหนวกก็มิปาน

นางเพียงนั่งลงบนกำแพงลานเรือนอย่างเกียจคร้าน ทั้งยังหยิบจานผลไม้ออกมาจากแหวนชิงกวงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ พลางร่ำสุรา พลางหยิบกินอย่างเอร็ดอร่อย!

ท่านอาจารย์ไช่แทบจะเดือดดาลจนควันออกหูทั้งเจ็ดทวาร