ตอนที่ 91 สี่ตำลึงปาดพันชั่ง

ไม่มีผู้ใดมีแก่ใจมามัวถือสาหาความอีกต่อไปว่าเมื่อครู่จินปู้ฮ่วนจงใจหยอกพวกตนเล่นหรือไม่แล้ว

นอกจากตอนที่ถูกอาจารย์กระบี่ซ้อมจนน่วมแล้ว นี่นับเป็นครั้งแรกที่หลีผู่สัมผัสได้ถึงความวิงเวียนศีรษะอันไม่อาจต้านทานเช่นนี้ เขาเอ่ยขอบคุณโจวม่านที่อยู่ด้านหลังก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงใช้มือที่สั่นเทาประคองเก้าอี้ให้ตั้งตรง แล้วค่อยเอ่ยถามอย่างติดๆ ขัดๆ “นี่... นี่มีทั้งหมดกี่เม็ดกัน?”

จินปู้ฮ่วนไม่ได้ตอบ กลับหันไปถามหวังซู่ที่อยู่ฝั่งโน้น “เท่าใดรึ?”

หวังซู่จึงเอ่ยตอบโดยมิต้องเสียเวลาคิด “หกวันหลอมไปสิบแปดเตา แต่ละเตาได้หกสิบเม็ด เดิมทีควรได้หนึ่งพันแปดสิบเม็ด ทว่าไฟเตาสามเตาในวันแรกไม่ดีนัก จึงมียาเสียไปสามส่วน คิดเป็นสี่สิบแปดเม็ด ดังนั้นในหีบใบนี้จึงควรมีหนึ่งพันสามสิบสองเม็ด”

หนึ่งพันกับ... กับอีกเท่าใดนั้นยังสำคัญอยู่อีกรึ!

ยาโอสถชุนอวี่หนึ่งหีบ มีจำนวนนับพันเม็ด!

ทุกคนล้วนต่างตกตะลึงกับตัวเลขนี้ในคราแรก ทว่าต่อมาก็พลันตระหนักถึงความหมายลึกซึ้งเบื้องหลังคำถามของจินปู้ฮ่วนเมื่อครู่ จึงอดไม่ได้ที่จะเบนสายตาทั้งหมดไปยังหวังซู่——

ที่แท้ยาโอสถชุนอวี่นี้มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าไม่น้อยเลยงั้นรึ?

ก่อนหน้านี้ใช้แหวนฉางเซิง มาบัดนี้หลอมยาโอสถชุนอวี่ หวังซู่ผู้นี้ นอกจากเส้นชีพจรจะติดขัดจนไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้แล้ว แท้จริงแล้วยังมีสิ่งใดที่เขาไม่มี มีสิ่งใดที่เขาทำไม่เป็นอีกบ้าง?

ชั่วขณะนั้น ในก้นบึ้งหัวใจของทุกคนต่างล้วนสับสนปนเปจนพูดไม่ออก