ตอนที่ 83 สังเวยโลหิต

“ทว่าหากไม่อดทนแล้วไซร้ แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า?”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของสตรีผู้นั้นโดยตรง จินปู้ฮ่วนไม่ได้เอ่ยตอบคำตรงๆ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งเงียบงันอยู่นาน จากนั้นจึงหลุบสายตาลง ก้าวเดินจากไปท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมองมาของทุกคน จนกระทั่งเดินมาถึงตึกสองชั้นตรงสุดถนนหนีผาน จึงค่อยหยุดฝีเท้าลง หันมาเอ่ยกับโจวม่านที่เดินตามหลังมาด้วยความขมขื่นอยู่บ้าง

โจวม่านทำได้เพียงมองเห็นเสี้ยวหน้าของเขาที่อยู่ท่ามกลางสายฝนอันโปรยปราย

สุ้มเสียงของจินปู้ฮ่วนนั้นแจ่มชัดอย่างยิ่ง ทว่าก็โหดร้ายยิ่งเช่นกัน: “ความยิ่งใหญ่ของสกุลซ่ง หาใช่มดปลวกจะสั่นคลอนได้ สัตว์ร้ายอันดุร้าย จึงจะมีทุนรอนในการต่อสู้; ส่วนไก่และสุนัขที่อ่อนแอ หากไม่อดทน นอกจากจะนำพาตนเองไปสู่ความตายเปล่าๆ แล้ว จะได้สิ่งใดกลับคืนมาเล่า?”

โจวม่านคิดจะเอ่ยตอบคำสักคำสองคำ ทว่าพอยามอ้าปาก กลับสะกดกลั้นไว้

มวลน้ำท่วมหลากได้ซัดท่วมทั้งสายถนน ตึกเล็กหลังนี้ที่อยู่ตรงหน้าย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เช่นกัน อีกทั้งที่นี่ยังเป็นจุดที่ต่ำที่สุดของถนนหนีผาน ต่อให้ท่านหมออีมิ่งจะใช้วิชาเวทชักนำน้ำท่วมออกไปแล้ว ทว่าก่อนที่น้ำจะลดลง ก็ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความพังพินาศไว้ที่นี่อยู่ดี ในเวลานี้มีคนไม่น้อยกำลังช่วยกันเก็บกวาดอยู่ด้านใน

จินปู้ฮ่วนพอกล่าวจบ ก็ก้าวเดินเข้าไปด้านในทันที

โจวม่านยืนนิ่งอยู่ด้านนอก ทอดสายตามองดูแผ่นหลังของเขา ทว่าในใจกลับคิดเพียงว่า: การไม่อดทนย่อมต้องตายอย่างแน่นอน ทว่าหากอดทนแล้ว จะมีชีวิตรอดได้จริงๆ หรือ?