ตอนที่ 82 เส้นชะตาและเฉินกุย

เนื่องจากยังคงอยู่ที่ถนนหนีผานได้ไม่นานนัก ผู้คนบนท้องถนนเหล่านี้ โจวม่านย่อมไม่ค่อยรู้จัก แต่จินปู้ฮ่วนอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปี ทุกๆ ใบหน้าที่ถูกกระแสน้ำท่วมพัดพากลืนหายไปในเวลานี้ ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักและคุ้นเคยทั้งสิ้น

ตาเฒ่าขายเกี๊ยวตรงหัวถนนนั้นมีอารมณ์ร้ายที่สุด ยามหนุ่มเคยทะเลาะวิวาทจนขาเป๋ไปข้างหนึ่ง พอน้ำท่วมหลากมา แม้แต่จะยืนก็ยังยืนไม่อยู่ ชั่วพริบตาเดียวก็ถูกกลืนหายไป;

บนชายคาเรือนที่ตั้งอยู่บนที่สูงริมถนน ขอทานเนื้อตัวมอมแมมสองสามคนปีนป่ายขึ้นไปอย่างยากลำบาก จากนั้นจึงยื่นมือออกไปช่วยดึงคนอื่นๆ ที่ยังลอยคออยู่ในน้ำ;

เถ้าแก่ร่างผอมร้านขายข้าวฝั่งตรงข้าม ปรกติยามขายข้าวมักจะโกงตาชั่ง ทว่าเมื่อเจ็ดปีก่อนเกิดภัยแล้งจนข้าวยากหมากแพง ก็เคยเปิดยุ้งฉางแจกจ่ายเสบียงให้ผู้คนบนท้องถนน ยามนี้กลับถูกขื่อบ้านที่หล่นลงมาฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง;

ท่ามกลางเสียงสายน้ำอันเชี่ยวกรากนั้น ปะปนด้วยเสียงกรีดร้องอันตื่นตระหนกและสิ้นหวังของสตรีผู้หนึ่ง: “ลูกข้า ลูกของข้า—”

มวลน้ำสายนี้หลากมาอย่างรวดเร็วถึงเพียงไหน? ชั่วพริบตาเดียวก็ท่วมสูงถึงเอวคน แม้กระทั่งโรงหมอปิ่งเหมยก็ถูกน้ำเอ่อล้นเข้ามาจนท่วมหลังเท้า

ในระยะไกลนั้น อวี๋ซ่านและพวกพ้องใต้บังคับบัญชาของจินปู้ฮ่วนต่างตะโกนลั่นให้ช่วยชีวิตคนก่อน;

ส่วนบนผิวน้ำในระยะใกล้นั้น กลับมีห่อผ้าอ้อมทารกถูกกระแสน้ำพัดลอยมา ข้างในมีเสียงร้องไห้จ้าอย่างเจ็บปวดบาดลึก

จินปู้ฮ่วนไม่รอช้า รีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปช้อนห่อผ้าอ้อมทารกนั้นขึ้นมาในทันที