ตอนที่ 67 ท้องฟ้าเปื้อนสีชาด

ซางลู่ยังคงยืนอยู่ในตำหนัก พอได้ยินคำนั้นก็หันกลับไปมองนางแวบหนึ่ง สีหน้าแฝงความหมายลึกซึ้งที่ยากจะอธิบาย

เพียงแต่ในยามนี้เกิดความโกลาหลวุ่นวาย จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

ฮูหยินจิ้งฮวาตั้งแต่ตอนที่เห็นสภาพอันน่าเวทนาของหวังเก้า ก็สูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปแล้ว ย่อมไม่อาจสังเกตเห็นสิ่งใดได้

จอกสุราคว่ำลงบนโต๊ะ น้ำสุราทิพย์ไหลนองรินเปรอะเปื้อนอาภรณ์หรูหราของนาง ทว่านางกลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ใบหน้าขาวซีดเผือดราวกับกระดาษ ถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวในอดีต...

เมื่อยี่สิบปีก่อน ก็เป็นที่แห่งนี้ และเป็นเช่นนี้เหมือนกัน

นั่นคือค่ำคืนอันดุเดือดและนองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์ของนครเสินตู ชายร่างชุ่มเลือดผู้นั้นใช้มือข้างหนึ่งบีบคอของนางไว้อย่างแรง เพลิงโทสะในดวงตาทั้งสองข้างราวกับจะแผดเผานางให้มอดไหม้เป็นจุณ

นางคิดว่าตนเองต้องตายอย่างแน่นอน

ทว่าคิดไม่ถึง ก้นบึ้งดวงตาของชายผู้นั้นในท้ายที่สุดพลันปรากฏแววดูแคลน แววโศกเศร้า และความเวทนาที่รู้ว่าชะตากรรมของตนเองมาถึงจุดจบแล้ว เขาเพียงบีบคอนางแล้วเหวี่ยงร่างของนางกระเด็นไปตกบนพื้นไกลๆ

เพลิงมายาแห่งเตาหลอมพลังแห่งการสรรค์สร้าง พลันลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางคมดาบและกระบี่นับหมื่นเล่ม ดวงตาของเขาแดงก่ำดั่งโลหิต ลำคอราวกับถูกเผาจนแดง ปรากฏรอยประทับสีทองปนแดงก่ำประหนึ่งปีศาจร้าย เสียงแหบพร่าดังก้อง