ตอนที่ 56 ทางเลือก

โคมไฟที่เพิ่งจุดขึ้นในห้อง เปลวไฟยังคงไหวระริก ส่องกระทบใบหน้าอันจริงจังยิ่งของเขา ถ้อยคำเหล่านั้นกลับเอ่ยออกมาคล้ายกับเป็นการประกาศศึกประจันหน้าอย่างไรอย่างนั้น

คนผู้นี้...

โจวม่านพลันลืมไปชั่วขณะว่าตนเองต้องการจะพูดสิ่งใด ได้แต่จ้องมองอีกฝ่ายเขม็งอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยิ่งจับจ้องมองก็ยิ่งรู้สึกขบขันและประหลาดใจเป็นล้นพ้น

หวังซู่จึงถาม: “เจ้าหัวเราะอะไร”

โจวม่านเดินไปข้างโต๊ะ ยกชามยานั้นขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด พอได้กลิ่นความขมอันเข้มข้นโชยมาแตะจมูก ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เอ่ยเพียง “หัวเราะที่เจ้าไม่รู้จักประมาณตนและไม่เจียมตัว”

สายตาของหวังซู่เคลื่อนไหวตามการกระทำของนาง

ทว่าโจวม่านกลับวางชามยานั้นลง น้ำเสียงทอดยาว: “พระโพธิสัตว์ เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าเจ้ากับข้าล้วนเป็นคนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มาจากคนละโลก อยู่ร่วมกับคนเช่นข้านานวันเข้า เส้นขอบเขตแห่งคุณธรรมในใจของเจ้าก็จะถูกฉุดดึงให้ต่ำลงเรื่อยๆ ข้าจะกลายเป็นขุมนรกของเจ้า กลายเป็นมารในใจของเจ้า”

ยามที่เอ่ยคำพูดเหล่านี้ สายตาของนางจับจ้องไปที่ลำคออันเปลือยเปล่าของเขาอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว ประหนึ่งคนขายเนื้อที่กำลังเพ่งเล็งสัตว์บูชายัญตรงหน้า ครุ่นคิดว่าจะลงมีดอย่างไรจึงจะแม่นยำ มั่นคง และเด็ดขาดอำมหิต—