ตอนที่ 55 หลังฟ้ามืด

ทุกคนที่ได้ยินต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ นั่นหาใช่อื่นใดนอกจากการที่ตัวการผู้อยู่เบื้องหลังได้วางแผนสำรองไว้ตั้งแต่คราแรก เพื่อคอยรับมือกับวันนี้หรอกรึ

เหมี่ยวฮวนสี่และผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบข้าง ในเวลานี้ต่างอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

คนอย่างโจวกวงยิ่งแสดงสีหน้าโกรธแค้นและขุ่นเคืองออกมาอย่างชัดเจน

แม้กระทั่งลู่หย่างเฉินและซ่งหยวนเย่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจยิ่ง เพียงแต่พวกเขาไม่ได้เอ่ยคำใด ยังคงสงวนท่าทีและรักษาความเงียบสงบไว้

มีเพียงจินปู้ฮ่วน ที่สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่ร่างของโจวม่าน คล้ายต้องการคาดเดาความรู้สึกในใจของนางผ่านแผ่นหลังอันนิ่งงันนั้น

ทว่าโจวม่านเพียงค่อยๆ หันศีรษะกลับไป จ้องมองอาจารย์เฉินเขม็ง

เจ้าสำนักผู้มีฐานะสูงส่งท่านนี้ ยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยมือทอดลงข้างกาย ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว บนใบหน้าที่เริ่มปรากฏร่องรอยแห่งวัย กลับปรากฏสีหน้าแววตาอันยากยิ่งที่จะคาดเดาความคิดเบื้องลึก

ฝั่งหอชุนเฟิงแม้ในตอนแรกจะพยายามบ่ายเบี่ยง ไม่อยากสืบสวนเรื่องราวการวางยาพิษอย่างละเอียด ทว่าก็นึกไม่ถึงว่าคนรับใช้ของตนเองจะต้องมาจบชีวิตอย่างน่าอนาถและถูกฆ่าปิดปากอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้

เถียนต๋าอัดอั้นตันใจ สีหน้าเคร่งเครียดยิ่ง

เขาประสานมือขอคำชี้แนะจากอาจารย์เฉิน: “อาจารย์เฉิน ตัวการผู้วางยาพิษนี้กล้าลงมือสังหารคนของหอชุนเฟิงต่อหน้าธารกำนัล ช่างมีความอำมหิต เหี้ยมเกรียม และไร้ความปรานีเป็นล้นพ้นขอรับ...”