ตอนที่ 52 หอชุนเฟิง

คำถามประโยคนี้ของนาง ย่อมมิผิดอันใดกับการเอ่ยถามแทนข้อข้องใจของทุกคน—

ทุกคนต่างรู้ดีว่า ช่วงนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด หวังซู่จึงได้มีเรื่องบาดหมางกับนาง ไม่ยอมพูดจากับนางแม้แต่ครึ่งคำ กระทั่งพบกันในหอชานเจี้ยน ก็วางตัวห่างเหินประหนึ่งเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ทว่าในยามนี้พอโจวม่านจะกินยาโอสถ เขากลับยื่นมือเข้ามาขัดขวางกะทันหัน

นี่มันเพราะอะไรกัน

ทุกคนต่างพากันจับจ้องสายตาไปที่หวังซู่ แม้แต่อาจารย์กระบี่ก็ไม่เว้น

ใต้แสงตะวันสาดส่อง ร่างกายอันผอมเพรียวของเขาหันข้างให้แก่ทุกคน ประจันหน้ากับโจวม่าน ร่างกายเกร็งแน่น คล้ายกับกำลังพยายามสะกดกลั้นโทสะและความเจ็บปวดบางประการอย่างสุดกำลัง

สิ่งที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทีละฉาก คือสีหน้าไม่แยแสสิ่งใดของนางในวันที่ตรวจพิษ; คือความลับลมคมในยามที่จินปู้ฮ่วนมาขอเทียบยาหลังเลิกเรียนในวันถัดมา; และคือในวันนี้เวลานี้ ทั้งที่นางรู้ชัดแจ้งว่ามียาพิษ ทว่ากลับจงใจกลืนยาพิษลงคอต่อหน้าธารกำนัลอย่างมิสะทกสะท้าน ทั้งยังจงใจเอ่ยถามเจตนาของเขา...

การกระทำทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนทำไปเพื่อสิ่งใดกันแน่

ความคิดอันไร้สาระและบ้าคลั่งสายหนึ่ง พลันผุดขึ้นมาในใจของเขาอย่างกะทันหัน

หวังซู่เบนสายตามองไปยังจินปู้ฮ่วนที่ยืนอยู่ไกลๆ ทว่ากลับพบว่าอีกฝ่ายหลบสายตา มิกล้าที่จะหันมาสบสายตากับเขาโดยตรง