ตอนที่ 44 เข้าใจผิด

โจวม่านสบสายตากับเขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก้นบึ้งหัวใจยังคงมีมโนธรรมและคุณธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง “เขาเพิ่งฟื้นจากไข้หนัก เพิ่งจะรักษาอาการบาดเจ็บหายดี จะไม่ค่อยดีหรือไม่”

จินปู้ฮ่วนย่อมมิได้มีมโนธรรมอันสูงส่งมากมายถึงเพียงนั้น “เจ้าเองก็บอกว่าเขาหายจากอาการบาดเจ็บและป่วยไข้แล้ว จะมีอะไรไม่ดีเล่า”

โจวม่านคิดดูแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หวังซู่เพิ่งเดินมาจากที่ไกล พอมาถึงตรงหน้ากลับพบว่าคนทั้งสองต่างจ้องมองตนเองอย่างไม่วางตา ชวนให้รู้สึกประหลาดใจยิ่ง โดยเฉพาะจินปู้ฮ่วน ที่ยิ้มแย้มสดใสเจิดจ้าประหนึ่งแสงอัสดงที่ทอประกายอาบไล้ขอบฟ้า ช่างเจิดจ้าเกินไป ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกเสียวสันหลังวาบและหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาอดไม่ได้ที่จะลังเล “พวกเจ้าทำอะไรกัน...”

จินปู้ฮ่วนก้าวเข้ามาทันที ยื่นแขนโอบไหล่เขาไว้ “พวกเราเห็นเจ้าแล้วดีใจ กำลังขบคิดวางแผนว่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับและปัดเป่าเสนียดจัญไรให้เจ้าอย่างไร พักรักษาตัวไปสิบกว่าวัน สีหน้าของเจ้าดูดีกว่าเดิมมากทีเดียว”

หวังซู่เอ่ยเพียง “ท่านอาจารย์เดินทางกลับมา ช่วยปรับสมดุลและฟื้นฟูชีพจรให้ข้าอยู่พักใหญ่ จึงดีขึ้นบ้างแล้ว”

ยามเอ่ยประโยคนี้ เขาเหลือบมองโจวม่านแวบหนึ่ง

โจวม่านเองก็กำลังพิจารณาดูเขาอยู่พอดี