กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 119 สวนสัตว์หยางเฉิง (สาม)
เสือหิมะหลบสายตา [เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันในสวนสัตว์ ข้ามีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบ]
เหอหนิงไม่ได้คิดจะบังคับ สิ่งที่ตนอยากรู้ก็รู้หมดแล้ว จากคลื่นสมองของเสือหิมะดูแล้ว มันไม่ได้โกหก แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ทว่ายังไม่ทันที่เหอหนิงจะได้พูดอะไร เสือหิมะก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ มันไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายและทำท่าจะจากไป
อ้ายเยียนเยียนมองผ้าพันแผลที่ห้อยรุ่งริ่งอยู่บนขาขวาของเสือหิมะแล้วเอ่ยเตือน "เดี๋ยวสิ รอเดี๋ยว ยังทำแผลไม่เสร็จเลยนะ!"
ความเร็วของเสือหิมะไม่ลดลงกลับเพิ่มขึ้น แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว มันก็ย้อนกลับมา
แววตาที่มันมองทุกคนเต็มไปด้วยความอ้อนวอน [ช่วยข้าด้วย ข้ายินดีมอบทุกอย่างที่ข้ามี]