บทที่ 97 - ข้าแค่จะขัดหม้อ มิได้สั่งให้เจ้าไปฆ่าคน

บทที่ 97 - ข้าแค่จะขัดหม้อ มิได้สั่งให้เจ้าไปฆ่าคน

ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโห สามบรรพบุรุษซุ่ยเหรินซื่อมองดูลำแสงสีทองที่ล่าถอยหนีไปอย่างทุลักทุเล แล้วค่อยๆ ยืดแผ่นหลังขึ้นอย่างสง่างาม

เบื้องหลังของพวกเขา พี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนก็พยุงประคองซึ่งกันและกัน ลุกขึ้นยืนหยัดทีละคน ทีละคน

พวกเขาไม่เข้าใจว่าอะไรคือเซียนทองคำ และไม่เข้าใจว่าอะไรคือโองการของนักบุญ

พวกเขารู้เพียงว่า เมื่อครู่นี้ พวกเขายืนหยัดอยู่ มิได้คุกเข่าลงไป

เป็นกระดูกสันหลังที่พระบิดาประทานให้ ที่ทำให้พวกเขาสามารถยืนหยัดได้อย่างตั้งตรงถึงเพียงนี้

……

ฟาร์มเต๋าสวรรค์ ภายในลานเรือนเล็กๆ

อาหารมื้อค่ำมื้อหนึ่งกินกันอย่างระทึกขวัญสะเทือนอารมณ์

เจียงเหออิ่มหนำสำราญอย่างยิ่ง เนื้อกิ้งก่านั้นแน่นนุ่ม เมื่อนำมาต้มน้ำแดงด้วยซีอิ๊วกุศลผลบุญแล้ว รสชาติเข้มข้น หอมเค็มเตะจมูก อร่อยจนเขาแทบจะกลืนลิ้นตามลงไป