กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 84 - สุนัขเฝ้าประตูเก้าหัว
เจียงเหอยกกะละมังเศษกับข้าว เดินตรงไปยังหน้าประตูเรือน
ใต้ต้นท้อ สัตว์ประหลาดที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำอย่างแน่นหนาตัวนั้น หันศีรษะทั้งเก้าหัวมาทางเขาพร้อมเพรียงกัน
"โอ้ เจ้าตัวนี้หน้าตาช่าง..."
ฝีเท้าของเจียงเหอชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่น แววตาเปี่ยมด้วยการพินิจพิเคราะห์และจับผิดดั่งกำลังตรวจดูสัตว์เลี้ยง
"มีเอกลักษณ์เสียจริง"
เขาหาถ้อยคำที่เหมาะสมกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ
เก้าเศียรหยวนเซิ่งแทบสิ้นหวัง
มันคือจอมปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นสมบูรณ์และเป็นกึ่งจุ่นเซิ่ง ท่องทะยานทั่วทั้งสามภพ เคยถูกใครใช้คำว่า "มีเอกลักษณ์" อันเปี่ยมด้วยความรังเกียจอย่างหมดจดเช่นนี้มาพรรณนาตั้งแต่เมื่อใดกัน?
"เก้าหัว..."