บทที่ 64 - ให้เจ้าหยั่งรู้เต๋าหาใช่ให้เจ้ามารื้อบ้าน เจ้าลิงเวร จงขัดมันให้ขึ้นเงาเสีย

บทที่ 64 - ให้เจ้าหยั่งรู้เต๋าหาใช่ให้เจ้ามารื้อบ้าน เจ้าลิงเวร จงขัดมันให้ขึ้นเงาเสีย

ลิงหกหูกะพริบตาอย่างงุนงง ก้มหน้าลงมองกิ่งไม้หักที่ยังคงแผ่ไออุ่นอยู่ในมือตน แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายอีกครั้ง

ตน...เมื่อครู่นี้ตนกำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่

จริงสิ ตนถูกจิตต่อสู้อันเผด็จการไร้เทียมทานสายนั้นดึงดูดจนจิตใจเผลอไผล ถึงกับหักต้นไม้ของเจ้านายลงมาโดยไม่รู้ตัวเชียวหรือ

ความหนาวเหน็บเยียบเย็นสายหนึ่ง พุ่งวาบจากกระดูกก้นกบตรงสู่กะโหลกศีรษะในพริบตา

จบสิ้นแล้ว

ตนถึงกับกล้ามาก่อความเสียหายบนอาณาเขตของเจ้านาย นี่คือต้นไม้เทวะที่เจ้านายลงมือปลูกด้วยตนเองเชียวหนา

ทว่า ในขณะที่ลิงหกหูคิดว่าตนเองกำลังจะถูกขับไล่ออกจากฟาร์ม และต้องตกต่ำกลายเป็นผีเร่ร่อนไร้บ้านอีกครั้ง มันพลันได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน

ไม่ถูกต้อง