กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 47 - ข้ามาเพื่อสอนพวกเจ้าทำสวน
ริมฝั่งทะเลบูรพา ผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่ไพศาล คลื่นลมม้วนตลบ เมฆหมอกวนเวียน
ทงเทียนเจี้ยวจู่เหยียบย่างอยู่บนความว่างเปล่า หนึ่งก้าวก้าวข้ามหมื่นลี้
ทว่าจิตใจของเขา กลับซัดสาดรุนแรงยิ่งกว่าเกลียวคลื่นใต้ฝ่าเท้าเสียอีก
เขาหาใช่เซียนนักบุญแห่งสำนักศัสตราเทวะผู้หยิ่งทรนงไม่ยอมสยบให้แก่ผู้ใดในอดีตอีกต่อไป ทว่าคือผู้บุกเบิกคนแรกที่แบกรับพันธกิจอันยิ่งใหญ่สูงสุด เพื่อขยายมรรคาอันไพศาลให้แก่ท่านอาจารย์
เขาก้มศีรษะลง ทอดสายตามองดูตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ ในมือแวบหนึ่ง
เพียงแค่แวบเดียว จิตใจก็ถูกสิ่งของภายในดึงดูดไปจนหมดสิ้น
ภายในตะกร้า มี "แตงกวา" สีเขียวสดใสสองสามผลนอนสงบนิ่งอยู่
บนนั้นมีสัจธรรมเต๋าอันก่อกำเนิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ทุกลวดลายที่ปรากฏ ล้วนคล้ายกับกำลังอธิบายถึงหลักการแห่งพลังชีวิตของโลกใบเล็กๆ ที่เพิ่งเปิดออก
"มะเขือเทศ" สีแดงสดข้างๆ ยิ่งแดงก่ำจนน่าสะพรึงกลัว