บทที่ 45 - รางวัลเป็นถั่วเหลืองหนึ่งเมล็ดให้แก่เจ้า

บทที่ 45 - รางวัลเป็นถั่วเหลืองหนึ่งเมล็ดให้แก่เจ้า

เจียงเหอมองดูทงเทียนที่ยามนี้เก็บซ่อนกลิ่นอายทั่วร่างไว้จนหมดสิ้น ทั่วทั้งร่างคล้ายกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน กลิ่นอายสงบนิ่งเรียบง่ายดั่งชาวนา ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

อืม ไม่เลวเลยจริงๆ

เจ้าหนุ่มคนนี้ความเข้าใจสูงส่งแท้

ให้ทำงานเกษตรเสียหน่อย ให้สัมผัสถึงแก่นแท้ของการใช้แรงงาน ก็เปิดกะโหลกทางปัญญาขึ้นมาได้แล้วไม่ใช่หรือ

ดูเอาเถิด ยามนี้ กลิ่นอายอันคมกล้าที่เอะอะก็จะไปต่อยตีกับคนอื่นบนร่างของเขานั้น อันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสุขุมหนักแน่นดั่งชาวนาเฒ่า

นับว่าสั่งสอนได้

ในใจของเจียงเหอรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก รู้สึกว่าในด้านการส่งเสริมและเผยแพร่วิชาการเกษตร ตนเองช่างเป็นครูบาอาจารย์แต่กำเนิดโดยแท้