บทที่ 44 - มรรคาอันยิ่งใหญ่เรียบง่ายที่สุด แท้จริงคือการหมักปุ๋ยหรือ

บทที่ 44 - มรรคาอันยิ่งใหญ่เรียบง่ายที่สุด แท้จริงคือการหมักปุ๋ยหรือ

"ช่วยทำงานอีกเรื่องหนึ่งหรือ"

ทงเทียนเจี้ยวจู่นอนคว่ำอยู่บนพื้น รู้สึกประหนึ่งกระดูกทุกท่อนในร่างกำลังส่งเสียงกรีดร้องคร่ำครวญ ความรู้สึกเจ็บปวดรวดเร้าในจิตวิญญาณที่เกิดจากการยกย้ายกระดิ่งกลียุคเมื่อครู่ ยังไม่ทันได้สงบลง

เขาฝืนลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น มองตามทิศทางที่เจียงเหอผู้เป็นอาจารย์ชี้นิ้วไป

ณ มุมกำแพงลานเรือน มีวัชพืชแปลงหนึ่งกำลังเจริญเติบโตอย่างดุดันไร้ขื่อแป

บนใบสีเขียวชอุ่มเหล่านั้น กระทั่งยังมีประกายแสงแห่งเต๋าหมุนเวียนอยู่อย่างแผ่วเบา แทบจะดูดกลืนพลังชีวิตของเถาน้ำเต้าข้างๆ ไปจนหมดสิ้น

เจียงเหอถูมือไปมา บนใบหน้าเผยความปีติยินดีของชาวนาเฒ่าที่ได้พบเห็นหญ้าสำหรับเลี้ยงหมูชั้นดี

"เห็นหรือไม่ หญ้าแปลงนั้นน่ะ"

เขาชี้ไปยัง "วัชพืช" ที่ในสายตาของทงเทียน แต่ละต้นล้วนคู่ควรแก่การนับเป็นรากฐานวิญญาณหายากในโลกภายนอก ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง