บทที่ 42 - ผู้เลี้ยงฟ้าและผู้ไถแผ่นดิน

บทที่ 42 - ผู้เลี้ยงฟ้าและผู้ไถแผ่นดิน

ทิศประจิม เขาซวีหมี

ผืนแผ่นดินที่ถูกวิถีสวรรค์ทอดทิ้งแห่งนี้ ปราณวิญญาณแห้งแล้งยากแค้น แม้แต่สายลมที่พัดผ่านยังเจือไปด้วยรสชาติอันขมขื่น

เงาร่างของเจี้ยหยิ่นและจุ่นถีโซเซซวนเซหลุดพ้นออกมาจากความว่างเปล่า

บนใบหน้าของคนทั้งสองหาได้มีความทุกข์ระทมอีกต่อไปไม่ ทว่ากลับมีความรู้สึกรอดพ้นจากความตาย และความคลั่งไคล้ดั่งคนบ้าที่เพิ่งล่วงรู้ความลับสวรรค์อันสูงสุด

"ศิษย์พี่..."

น้ำเสียงของจุ่นถีสั่นระริก สองมือของเขาประคองมะเขือเทศผลนั้นไว้ ท่วงท่านอบน้อมยิ่งกว่าการกราบไหว้โองการศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญ

นั่นมิใช่ผลไม้ธรรมดา

ทว่านั่นคืออนาคตของทิศประจิมทั้งมวล

เพียงแค่เข้าใกล้ ละอองแห่งเต๋าที่แผ่ออกมาจากเปลือกมะเขือเทศก็แทรกซึมลงสู่ใต้ฝ่าเท้า