บทที่ 41 - พิภพดึกดำบรรพ์ระเบิด เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดี

บทที่ 41 - พิภพดึกดำบรรพ์ระเบิด เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดี

"ให้ตายสิ อู้กันอีกแล้ว"

เจียงเหอเตะคันนาไปทีหนึ่ง ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย

เขามองดูพนักงานสองคนในแปลงถั่วเหลืองที่ยืนนิ่งดั่งรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพลิงโทสะก็พวยพุ่งขึ้นมา

คนหนึ่งคือทงเทียนศิษย์สายสนับสนุน กำลังถือกระบวยน้ำค้อมเอวอยู่ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเคลิบเคลิ้มอันแปลกประหลาด

อีกคนหนึ่งคือเจ้าลิง "ต้าเอ่อร์" ที่เลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยง ชูพลั่วเล็กขึ้นสูง แววตาว่างเปล่าประหนึ่งวิญญาณหลุดออกจากร่าง

"เวลางานแท้ๆ ดันมาเล่นบทหุ่นไล่กาแบบสมจริง ไม่มีขื่อมีแปกันแล้วหรืออย่างไร"

เจียงเหอบ่นพึมพำพลางเดินดุ่มๆ เข้าไป เตรียมจะตบกะโหลกสั่งสอนคนละที ให้พวกเขาได้ลิ้มรสกำปั้นเหล็กแห่งนายจ้าง...ไม่สิ กำปั้นเหล็กแห่งวิถีอาจารย์เสียหน่อย

ทว่าเพิ่งจะก้าวไปได้เพียงสองก้าว สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยดอกไม้สีม่วงดอกเล็กๆ ที่กำลังผลิบานอย่างเงียบเชียบบนต้นกล้าถั่วข้างๆ เสียก่อน

"เอ๊ะ ดอกนี้นี่มัน..."