กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 39 - ใช้กระดิ่งกลียุคเป็นชามข้าว ไฉเฟิ่งว่า เศษเหล็กผุพังนี้ เสียงดังเกินไปแล้ว
"พี่ใหญ่...จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริงๆ หรือ" ใบหน้าของตงหวงไท่อียี่ขาวซีด มุมปากมีคราบเลือดติดอยู่ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความไม่ยินยอม "กระดิ่งกลียุคคือสมบัติวิเศษกำเนิดคู่กายของข้า เป็นรากฐานของเผ่าปีศาจเรานะ..."
"รากฐานหรือ" ตี้จวิ้นยิ้มอย่างขมขื่น ในดวงตามีเปลวเพลิงแห่งความคลั่งไคล้ลุกโชนถึงขีดสุด "เผ่าปีศาจแทบจะไม่เหลือแล้ว ยังจะต้องการรากฐานไปทำไม มีเพียงการขอรับการอภัยโทษจากผู้อาวุโสเท่านั้น พวกเรา...จึงจะมีอนาคต"
ยังไม่ทันที่เสียงจะจางหาย ประกายกระบี่อันคมกริบไร้เทียมทานสายหนึ่งพลันฉีกกระชากความสับสนอลหม่าน ฟาดฟันตรงดิ่งเข้ามา
"เจ้าโจรขโมยชาม จะหนีไปไหน"
สุรเสียงของทงเทียนเจี้ยวจู่ประหนึ่งอัสนีบาตโบราณกาล มือถือกระบี่ชิงผิง เบื้องหลังมีเหล่าศิษย์สำนักศัสตราเทวะนับหมื่นตนตั้งค่ายกลกระบี่ จิตสังหารม้วนตลบเก้าชั้นฟ้า "ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ มรรคาอันยิ่งใหญ่มีห้าสิบ วิถีสวรรค์แปรเปลี่ยนสี่สิบเก้า ยังคงหลงเหลือสายใยแห่งชีวิตไว้หนึ่งสาย พวกเจ้าตัดหนทางรอดของตนเอง วันนี้จงมาปิดฉากผลกรรมเสียเถิด"