บทที่ 38 - ทั่วทั้งพิภพดึกดำบรรพ์กำลังตามหาอ่าง

บทที่ 38 - ทั่วทั้งพิภพดึกดำบรรพ์กำลังตามหาอ่าง

แม้โองการศักดิ์สิทธิ์ที่ครอบคลุมด้วยพลังแห่งว่าที่นักบุญทั่วทั้งพิภพดึกดำบรรพ์จะสลายไปแล้ว ทว่าทุกๆ ตัวอักษรบนนั้น กลับกลายสภาพเป็นคำสาปแช่งอันร้ายกาจที่สุด สลักลึกเข้าสู่ส่วนลึกของวิญญาณดั้งเดิมของตี้จวิ้นและตงหวงไท่อียี่

"พี่ใหญ่..."

น้ำเสียงของตงหวงไท่อียี่สั่นระริก เขามองดูใบหน้าของตี้จวิ้นที่เงียบสงัดยิ่งกว่ากลิ่นอายแห่งความตาย ความเย็นยะเยือกที่กำเนิดจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ทำให้ผู้เป็นมหาจักรพรรดิแห่งเผ่าปีศาจอย่างเขาถึงกับตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

"ประกาศนั่น...เป็นเรื่องจริงหรือ"

ตี้จวิ้นมิได้ตอบ ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับไหวเล็กน้อย ลำคอส่งเสียงแหบแห้งประหนึ่งกล่องลมพังๆ ออกมา

เขาค่อยๆ หลับตาลง

ภาพเหตุการณ์อันทนดูไม่ได้เหล่านั้น แผดเผาสติสัมปชัญญะของเขาอีกคำรบหนึ่ง

ธงเรียกวิญญาณที่หลุดการควบคุม พลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจขัดขืน ลานเรือนชาวสวนที่ธรรมดาสามัญจนน่าสะพรึงกลัว

ยังมีไก่ประหลาดหลากสีที่กำลังจิกกินข้าวอย่างเบิกบานตัวนั้น รวมถึง...อ่างหินผุพังสีเทาหม่นที่บรรจุอาหารไก่ใบนั้น