กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 34 - ผู้อาวุโส ไก่ของท่าน...มันบินกลับมาเองแล้ว
เหนือซากปรักหักพังของสวรรค์สามสิบสามชั้น อากาศคล้ายกับแข็งตัวกลายเป็นอำพัน ผนึกเหล่าทวยเทพและมารปีศาจทั้งหมดไว้ในความเงียบสงัดอันพิลึกพิลั่นนี้
ตงหวงไท่อียี่เอามือกุมเอวที่แทบจะหักเป็นท่อนๆ ของตนเอง ค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ในสมองของเขายังคงมึนงงสับสน จำได้เพียงว่าวินาทีก่อนหน้ายังเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากแห่งกลิ่นอายชั่วร้ายที่ทำลายล้างฟ้าดิน ทว่าวินาทีถัดมา ท้องฟ้ากลับแจ่มใส ลมสงบลง หลงเหลือเพียงบรรพชนมดสิบเอ็ดตนที่ยืนนิ่งดั่งท่อนไม้ กำลังก้มคำนับเก้าสิบองศาไปยังทิศทางอันแปลกประหลาดทิศหนึ่ง
พวกคนบ้าพลังพวกนี้ กำลังเล่นตลกอะไรกันอีกเนี่ย
สายตาของเขามองข้ามแผ่นหลังของเหล่าบรรพชนมด ในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่ปลายทางของทิศทางนั้น ที่ตรงนั้นว่างเปล่า มีเพียงม่านเมฆที่แตกสลายและความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
ไม่ มีบางสิ่งบางอย่างอยู่ตรงนั้น