บทที่ 27 - เงาร่างลึกลับ

บทที่ 27 - เงาร่างลึกลับ

ดวงตาที่ปิดสนิทของหงจวินเต๋าจู่ ค่อยๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง

ในดวงตาคู่นั้น ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ มีเพียงกฎเกณฑ์แห่งวิถีสวรรค์ที่หมุนเวียนและก่อกำเนิดดับสูญดั่งสายธารดวงดารา

เขาทอดสายตามองดูตี้จวิ้นและไท่อียี่อันตรธานหายไปในส่วนลึกของความสับสนอลหม่าน ประหนึ่งกำลังจ้องมองเม็ดฝุ่นสองเม็ด

ทว่า ในห้วงมหาสมุทรแห่งวิญญาณดั้งเดิมที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีสวรรค์ของเขา กลับมีเงามืดจุดหนึ่งที่ไม่เคยส่องสว่างได้เลย

หุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ที่ตรงนั้น ความลับสวรรค์เป็นความสับสนอลหม่าน ผลกรรมมิได้ดำรงอยู่ ประหนึ่งเป็น "ดินแดนไร้เต๋า" แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างเป็นอิสระนอกพิภพดึกดำบรรพ์

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือดินแดนไร้เต๋าแห่งนี้ กำลังแผ่กระจายพลังบางอย่างออกมาอย่างต่อเนื่อง ประหนึ่งหมึกหยดหนึ่ง ที่แต่งแต้มภาพม้วนแห่งพิภพดึกดำบรรพ์ทั้งใบไปอย่างเงียบเชียบ

ทงเทียนแยกตัวออกจากสำนัก หนี่วาบรรลุเป็นนักบุญก่อนกำหนด โฮ่วถู่ก่อตั้งวัฏสงสาร...

เรื่องราวแต่ละเรื่อง ล้วนทำให้ทิศทางของมหาภัยพิบัติแห่งกาลเวลาที่เคยแจ่มชัดอย่างยิ่ง กลายสภาพเป็นผิดเพี้ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้