บทที่ 7 - สามชิงขาดไปหนึ่ง

บทที่ 7 - สามชิงขาดไปหนึ่ง

หนึ่งวันในฟาร์ม ช่างสุขสงบและสบายใจยิ่งนัก

เจียงเหอบิดขี้เกียจ กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะกรอบแกรบ แสงแดดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างตกลงบนพื้น อบอุ่นสบายตัว

ทงเทียนศิษย์สายสนับสนุนที่เพิ่งรับเข้ามาเมื่อวาน พอฟ้าสางก็รู้หน้าที่ แบก "มีดผ่าฟืนเล่มใหม่" ไปยังมุมลานเรือนเพื่อสานต่อ "ภารกิจผ่าฟืนอันยิ่งใหญ่" ที่ยังคั่งค้างอยู่ต่อด้วยความกระตือรือร้น เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างพิถีพิถันนั้น เจียงเหอก็เผยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจประหนึ่งชาวนาเฒ่า

แรงงานฟรี ช่างดีเยี่ยมจริงๆ

เขาฮัมเพลงเบาๆ เดินไปตรวจดูแปลงผักรอบหนึ่งก่อน มะเขือเทศที่เพิ่งปลูกไปเมื่อวาน ยามนี้แทงยอดอ่อนสูงขึ้นมาร่วมหนึ่งนิ้วแล้ว ดูดซับความอุดมสมบูรณ์จากปฐพีเก้าสวรรค์และน้ำศักดิ์สิทธิ์สามแสง เจริญเติบโตอย่างน่าชื่นใจ ส่วนเถาแตงกวาข้างๆ ก็เลื้อยขึ้นค้างที่เพิ่งปักไว้ใหม่ มีดอกสีเหลืองอ่อนตูมเล็กๆ ผลิออกมาสองสามดอก

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต