เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 447 ทัศนกระจกชมทิวทัศน์เกิดใหม่ในโลกีย์ ความยึดติดหมื่นยุคล้วนสงบ!
ชางอวี้ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบงันไม่ไหวติ่งอยู่เป็นนานสองนาน ไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ
นัยน์ตาหงส์คู่นั้นที่ลึกล้ำดั่งห้วงเหว ไล่ตามวาดลวดลายพิจารณาคิ้วตาอันหล่อเหลาอบอุ่นของโม่เจาในกระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลังจากการเงียบงันยาวนานอย่างไร้สุ้มเสียง มุมปากที่ตึงเครียดมาหลายวันของเขาก็คลายตัวลงช้า ๆ เผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่โปร่งใสและโล่งใจออกมา
นัยน์ตากวาดมองผ่านผู้อาวุโสอิ้งหรงที่นั่งอยู่อย่างสงบในกระจก และผู้อาวุโสอวี่จิวที่มีสีหน้าอ่อนโยนสงบสุข ความโศกเศร้าในก้นบึ้งหัวใจสลายหายไปตามสายลมจนหมดสิ้น
“นั่นสินะ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
ถอนหายใจแผ่วเบาตกลงในอากาศอันเงียบงัน แววตาของชางอวี้เอ่อล้นด้วยความอบอุ่นที่กลั่นออกมาจากใจจริง
ในกาลเวลาที่ผ่านมา หลิงเจาในฐานะภาชนะ ชีวิตตลอดทั้งชาติต้องตกอยู่ในความจำยอม ถูกผูกมัดไว้กับโชคชะตาอย่างแน่นหนา
ความรู้สึกระหว่างเขากับอาจารย์ ซ่อนอยู่ตามมุมมืด ไม่อาจเผยต่อแสงสว่างบนฟ้าได้
บัดนี้ลำดับกาลพลิกผัน ชะตาเก่ากลับคืนสู่ศูนย์