เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 372 ครึ่งชีวิตเดียวดายล้วนลิขิตสวรรค์ หนึ่งความคิดดื้อรั้นต้านทานขุนเขา!
ครึ่งชีวิตโดดเดี่ยวล้วนคือโชคชะตา หนึ่งความคิดดื้อรั้นเทียบได้ดั่งขุนเขาแม่น้ำ!
ยามราตรีในโถงบรรทมล้ำลึกดั่งสายน้ำ ตะเกียงมารสีครามเข้มสาดแสงเรืองรองอ่อนโยนแผ่ซ่านทั่วเตียงนอน ขับไล่ความเงียบงันและความอบอุ่นภายในห้องให้กลมกลืนกัน
โม่ฉีเยวียนก้มสายตาจ้องมองคนรักที่ซบกายอิงแอบอยู่อย่างสงบในอ้อมแขน แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกนับพันที่กำลังพลันซัดสาดพันรั้ง ในที่สุดก็ยกมือขึ้นรวบรวมวิชาลับแผ่วเบาสายหนึ่ง
วิชาหลับใหลไร้ร่องรอยแผ่วเบาปกคลุมลงมาอย่างไร้ซุ่มเสียง โอบอุ้มอวิ๋นกุยหลานเอาไว้อย่างอ่อนโยน ทอดร่างให้ผู้ที่กังวลใจและเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันจนจิตใจไม่สงบ ดิ่งจมสู่ห้วงนิทราอันมั่นคง
เขาประคับประคองร่างในอ้อมแขนขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ วางให้นอนราบลง แล้วโน้มตัวนั่งลงที่ข้างเตียงด้วยเข่าข้างหนึ่ง ปัดผ่านคิ้วและดวงตาที่อ่อนโยนเชื่อฟังของอวิ๋นกุยหลานอย่างแผ่วเบา
ปลายนิ้วสั่นเทอะเล็กน้อย ซ่อนความลังเล ความอดกลั้น ความอ่อนโยน และความเด็ดเดี่ยวที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เอาไว้จนหมดสิ้น
ประกายในก้นบึ้งนัยน์ตาที่ดำมืดลึกล้ำซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ยากจะแยกแยะ เป็นความอาลัยอาวรณ์นับพันประการ และความเจ็บปวดล้ำลึกที่ต้องแบกรับการจากลาทั้งหมดไว้เพียงลำพัง